Σχήμα 8 Εναέριο καλώδιο

Με μια πληθώρα προϊόντων καλωδίων εναέριας ίνας στην αγορά σήμερα, μπορεί να είναι δύσκολο να διαφοροποιηθεί και να εκτιμηθεί πλήρως γιατί μια κατασκευή είναι ή δεν είναι πιο κατάλληλη από μια άλλη.

Λαμβάνοντας μια πολύ ευρεία επισκόπηση των λύσεων εγκατάστασης κεραίας που διατίθενται επί του παρόντος, υπάρχουν δύο διακριτές προσεγγίσεις: Είτε εγκατάσταση ινών σε σωλήνα εναέριας πτώσης ή μικροαγωγό, είτε ανάπτυξη αυτόνομου αυτοφερόμενου καλωδίου.

Κανονικά, η προσέγγιση ινών σε αγωγό θα απαιτήσει δύο φάσεις εγκατάστασης, ενώ η αυτοφερόμενη εναέρια διαδρομή καλωδίου μπορεί να αναπτυχθεί σε ένα στάδιο. Από αυτό θα υποθέσετε ότι η αυτοφερόμενη λύση καλωδίου μειώνει το κόστος εργασίας.
Αλλά αυτό στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει, οπότε ας εμβαθύνουμε και ας υποδιαιρέσουμε περαιτέρω αυτές τις δύο επιλογές σε δύο ακόμη, αξιολογώντας την καθεμία για το συνολικό κόστος, τον χρόνο εγκατάστασης και τη δυνατότητα εφαρμογής σε διαφορετικές περιοχές ενός δικτύου οπτικών ινών.

1. Fiber In-Duct
Φυσητό Φυτικές ίνες
Το κόστος είναι συγκριτικά υψηλό δεδομένου ότι ο μικροαγωγός πρέπει να αναπτυχθεί πριν από την εμφύσηση της ίνας. Ο πρόσθετος χρόνος και το κόστος της κεφαλής εμφύσησης και του συμπιεστή καθιστούν αυτή μια μη ελκυστική λύση, εκτός εάν η εγκατάσταση/εξοπλισμός είναι ήδη ιδιοκτησία. Ενώ ο χρόνος εγκατάστασης του μικροαγωγού δεν διαφέρει από την εγκατάσταση μιας κατασκευασμένης λύσης καλωδίου, η εμφύσηση ινών είναι μια χρονοβόρα διαδικασία. Για το λόγο αυτό δεν είναι κατάλληλο για τελικές πτώσεις, αλλά εξακολουθεί να έχει εφαρμογές όπου οι διαδρομές οπτικών ινών είναι μεγάλες, δυσπρόσιτες ή όπου οι σχεδιαστές εκτιμούν την εγκατάσταση ενός διαδρόμου ινών που μπορεί εύκολα να επανεξεταστεί για μελλοντικές αναβαθμίσεις και συντήρηση.

Μετά την ανάπτυξη του μικροαγωγού και της ίνας, οι ίνες πρέπει να συνδεθούν από εκπαιδευμένο οπτικό μηχανικό, κάτι που, και πάλι, μπορεί να καταναλώσει χρόνο, ανάλογα με τη διαθεσιμότητά τους. Το φύσημα ινών σίγουρα εξακολουθεί να έχει οφέλη. Και αν ο σχεδιαστής ήθελε να οικοδομήσει ένα μελλοντικό δίκτυο όπου οι ίνες μπορούν να αντικατασταθούν ευκολότερα με ελάχιστη διακοπή, μια λύση καλωδίου ινών θα ήταν η καλύτερη επιλογή. Όπως συμβαίνει με όλα τα σενάρια καλωδίου σε αγωγό, η ίνα είναι ξεχωριστή από τον μικροαγωγό και επομένως προστατεύεται από υψηλά φορτία εφελκυσμού.

Οι ίνες μπορούν να εκτοξευθούν με επιτυχία έως και δύο μίλια και μακρύτερα εάν οι κεφαλές εμφύσησης εκτελούνται ταυτόχρονα - αν και τα σενάρια του πραγματικού κόσμου είναι πιθανό να είναι λιγότερο από ένα μίλι. Αυτό καθιστά την εμφυσημένη ίνα εξαιρετικά ακατάλληλη για τις τελευταίες σταγόνες, αλλά όπου πολλές ίνες πρέπει να δρομολογηθούν μακρύτερα από μερικές εκατοντάδες μέτρα, η εμφυσημένη ίνα γίνεται υποψήφιος.

Σπρώξιμη ίνα
Παρόμοια με την εμφυσημένη ίνα, αυτή είναι μια διαδικασία εγκατάστασης δύο σταδίων που απαιτεί πρώτα να προσδεθεί ο μικροαγωγός στους πόλους κοινής χρήσης. Είναι αυτό το δεύτερο στάδιο όπου μπορεί να γίνει η σύγκριση κόστους, καθώς η ίνα ωθείται/έλκεται αντί να διοχετεύεται με αέρα. Οι ταχύτητες εγκατάστασης είναι συγκρίσιμες με τις εμφυσημένες ίνες που κυμαίνονται μεταξύ 20-50 πόδια ανά λεπτό με το χέρι ή με τη βοήθεια μιας μηχανής ώθησης που λειτουργεί με μπαταρία άνω των 100 ποδιών ανά λεπτό.

Το ωστικό καλώδιο ινών είναι πολύ μικρότερο από ένα καλώδιο κεραίας (στην περιοχή του 1/8 της ίντσας) και, επειδή είναι κατασκευασμένο από ονομαστικό υλικό εσωτερικού χώρου, μπορεί να δρομολογηθεί με ασφάλεια μέσα σε ένα κτίριο μετά την εναέρια ανάπτυξη. Το περίβλημα του καλωδίου ωστικής ίνας θα είναι πολύ πιο στιβαρό από έναν σωλήνα ή δέσμη φυσημένων ινών, καθώς και από ένα σκληρότερο υλικό από ένα εναέριο καλώδιο ή μικροαγωγό, που είναι συνήθως της ποικιλίας πολυαιθυλενίου.

Στις εγκαταστάσεις Fiber to the Home (FTTH), είναι δυνατό να προ-τερματιστεί ένας σύνδεσμος στο ωθούμενο καλώδιο ινών, μειώνοντας την ανάγκη ματίσματος των ινών και στα δύο άκρα του καλωδίου πτώσης. Όσον αφορά τους περιορισμούς, είναι πραγματικά πλεονεκτικό να το χρησιμοποιείτε μόνο σε τελευταία σταγόνες ή σε μικρά δίκτυα μητροπολιτικών περιοχών όπου ο αριθμός ινών είναι μεταξύ 1 και 48 και οι διαδρομές δεν υπερβαίνουν το 1,{3}} πόδια.

2. Καλώδιο αυτο-υποστηρίξεως με προ-ίνες
Χαλαρός σωλήνας
Μηχανική του καλωδίου εναέριας ίνας Αυτά είναι μεγαλύτερα από τα καλώδια "in-duct", με μια έκδοση μονής ίνας συνήθως στην περιοχή ¼ έως ½ ίντσας. Αν και είναι διαθέσιμες οι προκαταρκτικές επιλογές, απαιτούν ογκώδεις, δυσκίνητους συνδέσμους, επομένως μπορεί να είναι λίγο δυσκίνητοι. Το κόστος του καλωδίου κεραίας χαλαρού σωλήνα καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τον αριθμό των σωλήνων ινών σε αυτό. Ορισμένα καλώδια έχουν ορθογώνιο ή ωοειδές σχέδιο ή, όταν είναι στρογγυλά, είναι κατασκευασμένα με άδειους σωλήνες "πλήρωσης" για καλώδια χαμηλότερης μέτρησης.
Όσον αφορά την εγκατάσταση, η διαδικασία είναι σε μεγάλο βαθμό παρόμοια με την ανάπτυξη μικροαγωγών και όταν πρόκειται για τη συναρμογή του καλωδίου θα απαιτηθεί ένα επίπεδο αποδόμησης για την πρόσβαση στους μεμονωμένους σωλήνες στοιχείων. Αυτό καθιστά τη διαδικασία πολύ πιο επίπονη, ειδικά όταν τα τερματικά του δικτύου βρίσκονται σε διαφορετικές τοποθεσίες ή όταν χρειάζεται πρόσβαση στις ίνες στο μέσο του εύρους.

Σε σύγκριση με τις πρακτικές καλωδίου σε αγωγό, ένα χαλαρό καλώδιο σωλήνα θα αναπτυχθεί ταχύτερα, καθώς απαιτεί μόνο ένα ρολό φορτηγού. Ωστόσο, η διαδικασία πρόσβασης σε ίνες και, εάν είναι απαραίτητο, δρομολόγησής τους σε κάποια απόσταση μέσα στην κατοικία μπορεί να είναι πολύ χρονοβόρα ακόμη και για τον έμπειρο τεχνικό συναρμολόγησης.
Τα καλώδια κεραίας με χαλαρό σωλήνα είναι πολύ κατάλληλα για μακριές αναπτύξεις, μέχρι και πέρα ​​από αυτό που ήταν παραδοσιακά εφικτό με εμφυσημένη ίνα. Ανάλογα με τις δυνατότητες αποπληρωμής των συνεργείων εγκατάστασης και το τοπίο, τα συνεχή μήκη 30,{2}}ft ({3}} μιλίων) καλωδίου οπτικών ινών δεν είναι ασυνήθιστα. Αυτό καθιστά το καλώδιο ίνας εναέριας χαλαρής ίνας ιδανικό για την κατασκευή δικτύων κορμού ή μεγάλων γραμμών κορμού μητροπολιτικών περιοχών.

Σφιχτό Buffered
Αυτά συνήθως ακολουθούν τον ίδιο σχεδιασμό και την ίδια κατασκευή με τα χαλαρά καλώδια σωλήνων, με προφανή εξαίρεση ότι τα σετ ινών (συνήθως 12 ίνες το καθένα) είναι καλά επενδυμένα και επομένως δεν μπορούν να κινούνται ελεύθερα. Η τιμολόγηση θα είναι επίσης παρόμοια με ίσως μικρές εξοικονομήσεις, επειδή το σφιχτό buffer είναι λιγότερο ακριβό στην κατασκευή. Ωστόσο, οι ίνες θα διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο μόλις αφαιρεθεί το καλώδιο για τερματισμό.

Το κόστος εγκατάστασης είναι το ίδιο με το χαλαρό σωλήνα με μία μόνο φάση εγκατάστασης για την ανάπτυξη της ίνας, αλλά θα απαιτήσει επίσης δρομολόγηση στο κουτί τερματισμού και μάτισμα, σύμφωνα με το χαλαρό καλώδιο σωλήνα. Η απαίτηση εγκατάστασης/εξοπλισμού είναι η ίδια, επομένως, ενώ είναι επωφελής για υψηλότερους αριθμούς ινών, λειτουργεί λιγότερο καλά για καλώδια χαμηλού αριθμού σταγόνων όπου θα μπορούσε να απαιτηθεί ένας μόνο τεχνικός ματίσματος για να τερματίσει τις ίνες σε όλο το δίκτυο σε μια σειρά τοποθεσιών.

Δυστυχώς, τα σφιχτά καλώδια με buffer δεν ταιριάζουν καλύτερα σε μεγάλες αποστάσεις (πάνω από 1 km), καθώς η επεξεργασία των ινών μπορεί ενδεχομένως να προσθέσει πίεση στο γυαλί. Είναι επομένως μια βιώσιμη και οικονομικά αποδοτική εναλλακτική λύση για καλώδια πτώσης μητροπολιτικής περιοχής ή FTTH, αλλά λιγότερο κατάλληλη για ίνες κορμού.

Όταν πρόκειται για εναέριες αναπτύξεις, κάθε εγκατάσταση είναι διαφορετική.
Για να πετύχετε, πρέπει επομένως να κατανοήσετε τα πλεονεκτήματα κάθε προσέγγισης σε διαφορετικές συνθήκες και μέρη του δικτύου, προκειμένου να ελαχιστοποιήσετε το κόστος και τον χρόνο εγκατάστασης, προκειμένου να διασφαλίσετε μια αξιόπιστη, υψηλής ποιότητας ανάπτυξη.